Yazar: Erdem Uygan

Bir kişi kafirdir diye öldürülmesi gerektiğini söyleyen çürümüş kafanın durumu, yanındaki arkadaşı sınav sorusunu yanlış cevaplandırıyor diye kağıdını alıp yırtan ahmak öğrencinin durumu gibidir. Hayat, ilk anından son anına kadar bir imtihan faaliyetidir. Eğer henüz imtihan kağıdı “imtihanı yapan tarafından” alınmadıysa, herkesin yanlışını silip düzeltme şansı var demektir.

Bugünlerde bir takım videolarda bazı kişilerin Allah ve elçisine küfrettiği iddiaları ortalıkta dolanıyor. Bunları servis edenler de bunun hesabını Allah’a elbette vereceklerdir; işin o yanına hiç girmiyorum. Ama Müslüman olduğunu söyleyenlerin akıllarını nereye kaldırdıklarını gerçekten merak ediyorum. Ne zaman Kur’an Müslümanı olacağız? Eğer Allah’ın ayetlerine dayanmıyorsak nasıl olur da Müslüman olduğumuzu iddia edebiliriz? Bunun delili nedir?

Bir insan kafir ise ve bunu açıkça söylüyorsa daha ne istersiniz ki? Ne güzel işte! Adam açıkça söylüyor. Bizim kafirler ile olan hukukumuz belirlenmiştir. Adamın ne olduğuna bakar, ilişkilerimizi ona göre düzenleriz olur biter. Asıl önemli olanın Müslüman görünümlü kafirler yani münafıklar olduğunu ne zaman anlayacağız? Üstelik bu kişilerin gerçek kimliklerini anlamanın imkansız olabileceği ihtimali de varken:

“Sen onları gördüğünde kalıpları hoşuna gider; ve konuşacak olsalar sözlerine kulak verirsin. Giydirilmiş kalaslar gibidir onlar. Her çığlığı kendi aleyhlerine sanırlar; onlar kökten düşmandırlar. Artık onlara karşı dikkatli ol! Allah onları kahretsin! Nasıl da savruluyorlar!”

Münafıkun Suresi 4. Ayet

Burada bahsedilen kişiler Allah’ın elçisine inandıklarını söyleyen Müslüman görünümlü kişilerdir. Zaten aynı surenin ilk ayeti şöyledir:

“Münafıklar (ikiyüzlüler) sana geldiklerinde “Biz şehadet ederiz ki sen kesinlikle Allah’ın Rasulü’sün” derler. Allah da biliyor ki gerçekten de sen O’nun Rasulü’sün; ve Allah şehadet eder ki ikiyüzlüler kesinlikle yalancıdırlar.”

Munafıkun Suresi 1. Ayet

Yani Allah’ın elçisinin bile “adam” zannettiği kişileri Allah yalancılar olarak tanımlıyor. Bununla kalmıyor, onların özelliklerini ortaya çıkararak onlara karşı dikkatli ol diye emrediyor. Surenin devam ayetlerinde bunların kendilerini nasıl ele verdikleri açıklanarak onları ayırt etme yöntemleri Rasulullah’a öğretiliyor.

Kısacası Allah’ın elçisinin bile asıl kimliklerini anlamadığı kişiler mi daha tehlikelidir yoksa açıkça kafir olduğunu söyleyenler mi? Kaldı ki münafıklar için bile öldürülmeleri emri yoktur; “onlara karşı dikkatli ol!” Bitti!

Ancak bizim halkımız, Allah’a küfretti diye bir kişinin ölümünü meşru ilan edebiliyor. Üstelik öldürülmüş olma ihtimalinde bile öldüreni haklı buluyor.

Hiç kimse kafir olduğu için, Allah’a ve elçisine açıkça küfrettiği için öldürülemez. Onu öldürecek kişi ancak “katil” olur, başka bir şey değil. Kafirin cezası Allah’ın kitabında açıkça belirtilmiştir:

“İnandıktan sonra kâfir olan bir topluma, Allah hiç dirlik ve düzenlik verir mi? Bunlar, kendilerine açık belgeler gelince o Elçi’nin doğru olduğuna şahit olmuş kimselerdir. Allah yanlışlar içinde olan bir topluluğu yola getirmez.
Onlar var ya, onların cezası; Allah, melekler ve bütün insanlar tarafından dışlanmadır.
Sürekli dışlanmışlık içinde kalırlar. Azapları hafifletilmez ve onlara göz açtırılmaz.
Olup bitenden sonra TEVBE EDİP DURUMUNU DÜZELTMİŞ OLANLAR başka. Allah çok bağışlar ve ikramı boldur.”

Al-i İmran Suresi 86-89

Açıkça görüldüğü üzere kafir olanın tevbe etme imkanı her zaman vardır. Hiç kimse bu hakkı elinden alamaz. Bu hakkı ona veren Allah Celle Celaluhu’dur. Üstelik tevbe edip düzelirse bağışlanacağı bile çok açıktır.

Bir kişi her an Müslüman olabilir. Bir Müslüman da her an kafir olabilir:

“O kimseler ki inandılar, sonra görmezlik edip kafir oldular, sonra tekrar inandılar, sonra yine görmezlik edip kafir oldular sonra da kafirlikte ileri gittiler; Allah böylelerini ne bağışlayacak ne de yola getirecektir.”

Nisa Suresi 137. Ayet

Kafir olmamız için dünyayı tercih etmemiz yeterlidir. Allah’ın bir tek emrine rağmen dünyanın bir menfaatini tercih etmemiz zaten bizi kafir yapıyor. O halde Müslüman olduğumuzu söylemek de zaten yetmiyor. (Bkz: İbrahim Suresi 2-3. Ayetler)

Kısacası kafirlerin cezası ahirettedir, bu dünyada değil. Kafirlerin öldürülmeleri gerekseydi şu ayetlerin ne anlamı kalırdı?:

“Kâfirlerin bir şehirden diğer şehire gezip dolaşmaları sakın seni aldatmasın.

Bu, kısa süreli bir yararlanmadır. Sonunda varıp kalacakları yer cehennemdir. Ne kötü yataktır o!..”

Al-i İmran Suresi196-197. ayetler

“Kendi hallerine bırak onları; yesinler, geçici hazlarla avunsunlar, oyalasın onları boş umutlar. Nasıl olsa zamanı gelince öğrenecekler.”

Hicr Suresi 3. Ayet

Kafir olanın ölümü hak ettiğini düşünen hastalıklı zihinler şu ayeti de unutmamalıdırlar:

“Ne kadar çırpınırsan çırpın,  insanların çoğu inanacak değildir.”

Yusuf Suresi 103. Ayet

O halde bir Müslüman için önemli olan başkalarının durumu değil, kendi durumudur. Müslümanlar kendilerini Kur’an’dan muaf göremezler. İnandık demekle olmadığını bilmek için de Allah’ın kitabı okunmalıdır (Ankebut 2). Birilerinin bize Allah’ın dini olduğunu iddia ettikleri şeyi değil, Allah’ın hepimize gönderdiği ayetlerini hayatımıza geçirmeliyiz.

Dikkat edelim: Kafamızdaki “Müslümanlık” “İslam” olmayabilir.

 

 

Rahman ve Rahim Olan Allah’ın Adıyla,

Geçtiğimiz günlerden biriydi. Sabah uyanır uyanmaz Rabbimizin “Kullarıma söyle!” şeklinde bir hitap içeren ayetlerinden biri zihnimde yankılanıyordu. Bir an için kendimi sonsuz bir güven ve huzur içerisinde hissettim. O ana kadar bu hitabı içeren ayetlere özelikle dikkat etmemiştim. Sadece Allah’ın kulu olmak kadar büyük bir özgürlük var mıdır? Bundan değerli birşey olabilir mi?

Bende sabah sabah uyandırdığı bu muazzam his, beni Kur’an’daki bu hitabın bulunduğu ayetleri okumaya itti.

Allah Celle Celaluhu kitabının pek çok yerinde kullarım, kullarımız, salih kullarım, güçlü kullarımız, kullarımızdan bir kul, iyi kullarım, mümin kullarım, basiretli kullarım gibi farklı şekillerde bu kelimeyi kullanıyor. Bu da çok doğal elbette. Ancak benim şu an üzerinde duracağım ifade “kullarıma söyle”, “ey iman eden kullarım”, “ey kullarım” gibi direkt bizleri muhatap aldığı, hitap buyurduğu ifadelerdir. Zira insanın içine işleyen ifadeler olduğunu ve bir takım özelliklerinin bulunduğunu düşünüyorum.

Tesbit edebildiğim kadarıyla Kur’an’da bu tarif ettiğim şekildeki ifadelerin yer aldığı 8 ayrı ayet bulunuyor: Bakara 186, İbrahim 31, İsra 53, Hicr 49, Ankebut 56, Zümer 16, Zümer 53 ve Zuhruf 68. Bunlardan sadece Zuhruf 68’de ahiretteki bir hitaptan bahsediliyor, diğerlerinin tamamı bu dünyada şu an yaşayan kişilere hitap ediyor.

İkisinde “iman eden kullarım” hitabı var (İbrahim 30, Ankebut 56); beşinde herhangi bir sıfat kullanılmadan “kullarım” hitabı var (Bakara 186, İsra 53, Hicr49, Zümer 16, Zuhruf 68); birinde de “kendileri aleyhinde haddi aşmış kullarım” (Zümer 53) hitabı bulunuyor.

Kısacası Rabbimiz her türden insanı muhatap alarak onlara sesleniyor veya elçisi aracılığıyla onlara bizzat hitap ediyor.

Ben bu ayetler içinden, şimdilik sadece Bakara Suresi 186. ayet ile ilgili düşüncelerimi sizlerle paylaşacağım. İnşaallah diğer ayetleri de ilerleyen yazıların konusu yaparız. Ya da sizler kendiniz okuyup üzerinde tefekkür etme fırsatı bulur ve paylaşırsınız.

“KULLARIM sana beni sorarlarsa ben onlara yakınım. Bana dua edince, onların isteğine olumlu karşılık veririm. Onlar da benim isteğime olumlu karşılık versinler ve bana güvensinler; belki olgunlaşırlar.”

Bakara Suresi 186. Ayet

Bu ayetteki insanı zorlamayan ve nezaketin en üst seviyesindeki ifade tarzı gerçekten şok edici. Zira düşününce görüyorsunuz ki aslında konuşan Allah! Herşeyi yaratan yüceler yücesi Rabbimiz! Ancak kullandığı ifadeye bakar mısınız? “Kullarım sana beni sorarlarsa..” Bize yakınlığını, dua edene karşılık vereceğini müjdelediği ayette bile “sorarlarsa söyle” ifadesi ancak insanı ve herşeyi Yaratan’dan beklenebilecek bir ifade değil de nedir? Kullarım ile başlaması zaten “insanın tüm özelliklerini benden iyi kim bilebilir?” anlamını taşımıyor mu? O halde ona zorla değil, yerli yersiz değil, “sorduğu zaman” şu özelliklerimi anlat diyor Rabbimiz!

Bu muazzam ifade ile ayette bizlere neler anlatıldığı konusundaki düşüncelerimi şöyle sıralayayım:

1. “Kullarım” ifadesi öncelikle sadece Allah’a kul olunması gerektiği anlamını taşımaktadır. Biz bu ifadeyi yalnızca Rabbimizden işitmeliyiz. O’nun dışında bu ifade hiç kimse tarafından bize karşı kullanılamaz. Hatta hissettirilemez bile. Çünkü ancak ve ancak Allah’tan duyduğumuzda kendimizi güvende ve özgür hissedeceğimiz bir ifadedir. Bunu başka herhangi birinden duymaksa belki de hayatta duyabileceğimiz en onur kırıcı şeydir.

2. Sadece kendisine kul olduğumuz yüce Yaratıcı bile kendisi ile ilgili olarak bizi bilgilendirmek için önce bizim merak edip sormamızı beklemektedir. Talebin bizden gelmesini istemektedir. Bu da aynı zamanda o talebin mutlaka geleceğini gösterir. Ayrıca kendisi ile ilgili bilgiyi talep ettiğimizde başvurulacak kaynağın da yine kendi sözü olduğunu elçisine verdiği zımni emirden anlamaktayız: “Kullarım sana beni sorarlarsa (onlara şunu söye!)”

3. “Ben onlara yakınım”… Buradan anlaşılıyor ki soru Allah’ın varlığı ile ilgili değildir. Yani sadece bu ayetten bile Allah’ın varlığı ile ilgili bir soruyu gerçekte kimsenin sormayacağı açıkça anlaşılıyor. Ayetin “kullarım” diye başlamasında buna da bir atıf olsa gerek. Yani Allah’ın hiçbir kulu yoktur ki O’nun varlığından şüphesi olsun. Bu cevaptan, sorunun Allah’ın kişinin hayatındaki yeri ile ilgili olduğunu anlamak son derece kolaydır. İnsan Allah’ın varlığından şüphe duymaz. Ancak O’nu uzak kabul edip, araya kendisini O’na yaklaştıracak bir takım aracılar koyar. Bu da onu sadece Allah’ın kulu olmaktan çıkarmaktadır. Oysa Allah insana, her istediğini duyup karşılık verecek kadar yakındır. İnsanın O’na ulaşmak için başka kimseye ihtiyacı yoktur. Yani aslında konu; kim olursa olsun, Allah’ın kullarının Allah’la aralarına başka kişileri, kurumları, otoriteleri, düşünceleri, akımları koymamaları ile ilgilidir. Allah’ın kişiye ne kadar yakın olduğunun cevabı da Kaf Suresi’nin 16. Ayetinde açıklanmıştır…

4. Duanın yalnızca Allah’a yapılması O’nun yakınlığının bir diğer göstergesidir. Dua, Allah’ın her an her işmize müdahil olduğunun, her an yaratma halinde olduğunun ve O’ndan bağımsız bir hayatın tasavvur dahi edilemeyeceğinin dua eden tarafından kabulü anlamına gelmektedir. Bu da imanın bir göstergesidir. İman etmek, Allah’a güvenmek demektir. Allah’a güvenen kişi doğru yola yönelmiş olgun kişidir. Ayetin devamı bunu bize göstermektedir.

Yalnız Allah’a kulluğun tek hedef yapıldığı hayırlı ve bereketli bir hayat dilerim.